رباعی شمارهٔ ۱۹۷۶

در این بیت، شاعر به اهمیت فاصله گرفتن از محبوب و به جای گذاشتن ردپای عشق در دل او اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر شخصی از درخت عشق بیفتد، باید باز هم در دل محبوب باقی بماند و چشمان او تبدیل به آیینه‌ای از خود کنیم. به عبارت دیگر، در قلب و ذهن کسی که دوستش داریم، باید به‌گونه‌ای جای بگیریم که همیشه در یاد او بمانیم.