رباعی شمارهٔ ۱۹۷۲

در این ابیات شاعر به زیبایی‌های عشق و محبت اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر نقاشی (یعنی خداوند) تو را نمی‌ساخت، استاد در خلق تو حیران می‌ماند. همچنین، می‌گوید اگر عشق تو در دلش نمی‌بود، آسان‌تر جان خود را برای تو فدای می‌کرد. در واقع، این ابیات به عمیق بودن عشق و تأثیر آن بر انسان اشاره دارد.