رباعی شمارهٔ ۱۹۶۸

در این بیت، گویا شاعر از میهمانی خیالی صحبت می‌کند که در چشمان او نمایان می‌شود. او وطنش را به خاطر زیبایی‌هایی که در آن دیده، توصیف می‌کند. سپس ساقی (نماد عشق یا زیبایی) در دل او سخن می‌گوید و به میهمان می‌گوید که چقدر از آب زندگی (یا عشق) می‌تواند بنوشد. شعر به احساسات عاشقانه و زیبایی‌های وطن اشاره دارد.