مه دوش به بالین تو آمد به سرای
گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به محبوبش اشاره میکند و از آمدن مه به سرای او صحبت میکند. او به عشق و غیرت خود اشاره میکند و با تعجب میپرسد که چه کسی میتواند در کنار محبوبش نشیند و شبها را به تماشا بگذراند. در واقع، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش و حسادت نسبت به آن اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مه کیست که او با تو نشیند یک جای
شب گرد جهان دیده و انگشت نمای