رباعی شمارهٔ ۱۹۶۶

این ابیات از یک حالت درونی و خودشناسی شاعر سخن می‌گویند. شاعر به «من» خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که اگر او به واقع وجود داشته باشد، می‌تواند به گونه‌ای عمیق و ریشه‌ای بر جهان تاثیر بگذارد. از طرفی، اگر آن «من» جدایی‌طلب باشد و دلش از او ببرود، او نیز می‌تواند خود را مانند درختی از زمین جدا کند. به طور کلی، این شعر به جستجوی هویت و تاثیر شخصیت بر جهان پرداخته است.