رباعی شمارهٔ ۱۹۶۲

شاعر در این ابیات از عشقی عمیق و پرشور صحبت می‌کند. او به معشوقه‌اش می‌گوید که اگر لب‌هایش را با او به اشتراک می‌گذاشت، به خاطر عشقش تمام جهان را تحت تأثیر قرار می‌داد. عشق او به حدی است که حتی یک بوسه از معشوقه‌اش می‌تواند او را به اوج خوشبختی برساند و برای نشان دادن عشقش، حاضر است بر پای او بایستد و تسلیم باشد.