رباعی شمارهٔ ۱۹۵۹

شاعر در این ابیات درباره تغییرات عمیق ناشی از عشق صحبت می‌کند. او از حالتی که در آن احساس پیر شدن و مردن می‌کرد، به حالت جوانی و حیات دوباره رسیده است. همچنین، او از ترس خود در گم شدن در مسیر عشق می‌گوید، اما حالا با راهنمایی عشق، دیگر نگران گم شدن نیست.