رباعی شمارهٔ ۱۹۵۷

در این شعر، شاعر به رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند. او خود را به باد و معشوق را به برگ تشبیه می‌کند و می‌گوید که هرکاری انجام دهد، بایستی با محبت و مهربانی باشد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با انجام کارهای نادرست، به حسرت و از بین رفتن زیبایی‌ها می‌انجامد، و در نهایت دلش می‌خواهد که از نظر معشوق دور نماند و به او آسیب نرساند.