رباعی شمارهٔ ۱۹۵۶

شاعر در این شعر از درد و رنجی که به خاطر عشقش کشیده سخن می‌گوید و به معشوقه‌اش می‌نویسد که تا کی باید این چنین در عذاب و سوختن بماند. او همچنین از بی‌توجهی معشوق و خوشحالی او در دوری از خود گلایه می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که این وضع تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و به نفع دشمنانش است.