غزل شمارهٔ ۵۱۷

برداشت: ای کسی که از کنگره عشق سرشار و شاداب و سرمستی، تو مانند شراب خوش‌گوار و عطرآگینی هستی که در عالم وجود، بی‌نهایت جلوه و اثر دارد.

برداشت: عشق تو را به ما نزدیک کرد، مانند جامی که از دست ما به تو می‌رسد، اما در عین حال، خودت نیز باید به آن دست یابی.

برداشت: بازوی تو به زیبایی و کمال خود، همچون قوس و کمانِ خدایی شده است و تیر تو به گونه‌ای پرتاب می‌شود که از چرخ گردش زمان خارج می‌افتد.

برداشت: هر زمان که گوهری از خزانه خداوند وجود دارد، آن گوهر در لبان لعل و زیبای تو نهفته است.

برداشت: عشق تو آشکار شد و ما بدون هدف نتوانستیم قلبمان را از این حالت رها کنیم و همچنان در جستجو هستیم.

برداشت: راز ناپیدایی که در دل شب به آرامی بر زبانم جاری شد، اکنون آشکار شده است.

برداشت: عشق از من خاست و مرا زخمی کرد همچون موریانه که از چوب برمی‌آید و آن‌را می‌خورد.