رباعی شمارهٔ ۱۹۴۸

این ابیات به معشوق اشاره دارند که با جذبه و زیبایی خود، شاعر را از حال و هوای خود دور کرده و به او احساس شوق و عشق می‌دهد. در اینجا، معشوق با قدرت خود فضای عشق را به وجود می‌آورد و شاعر را به دنیای غیرمنتظره‌ای می‌کشاند که در آن وسوسه‌ها و آرزوها شکل می‌گیرند. در مجموع، این شعر به تاثیر عمیق و شگفت‌انگیز عشق و زیبایی معشوق بر دل شاعر اشاره می‌کند.