گوئی که مگر به باغ رز رشتهامی
یا بر رخ خویش زعفران کشتهامی
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت خود اشاره میکند، که مانند باغ گل رز یا زعفرانی است که بر روی صورتش پاشیده شده است. او به وعدهای که به او داده شده اشاره میکند و میگوید که این وعده او را رها نمیکند، حتی اگر برای آن به رایگان جان خود را بدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آن وعده که کردهای رها مینکند
ور نی خود را به رایگان کشتهامی