رباعی شمارهٔ ۱۹۳۷

در این بیت، شاعر از یک شخص دیگر می‌پرسد که حالش چطور است و او پاسخ می‌دهد که هیچ‌کس حال او را نمی‌پرسد. او احساس تنهایی و غم دارد، در حالی که زیبایی و لطافت او هنوز مشهود است. عاشقانه و غمگین، او در زندگی خود مانند ماهی است که همیشه زیبا و تابان است، اما در دل خود محزون و تنهاست.