غزل شمارهٔ ۵۱۵

برداشت: دل مانند خانه‌ای است که کبوتران آن در آن سکونت دارند. وقتی دل شلوغ و مشغول می‌شود، آرامش و سکوتی که باید در آن باشد، به هم می‌ریزد و مانند زمانی است که صدای بقر و سایر عوامل مزاحم، در محیطی آرام و دلنشین ایجاد مزاحمت می‌کند.

برداشت: زمانی که سر و صدای شادی بخشِ مستان به آسمان رسید، یک عقاب زرد رنگ در آسمان پرواز کرد.

برداشت: ماه و سیاره‌های مشتری و زهره در حال رقص و شادی‌اند و موزیک و آهنگ شادی به این مراسم افزوده شده است.

برداشت: خداوند روح‌ها را از آب و گل آفرید و مانند یک آینه آن‌ها را در مقابل هم قرار داد.

برداشت: از آینه تصویرهای زیادی پیداست و هر یک از آن‌ها چیزی است که به او نسبت داده می‌شود.

برداشت: هر کسی که قلبی مهربان و دوست‌دار داشته باشد، به پای آن دل به زمین می‌افتد و کسی که در برقراری ارتباط و تأثیرگذاری بر دیگران مؤثر است، مانند کسی است که بر بالای منبر قرار گرفته و سخنرانی می‌کند.

برداشت: در بیانی ساده می‌توان گفت: اگرچه خرمن ارواح بی‌پایان است، اما یک مورچه چیزی ناچیز و کم‌ارزش را برداشت کرد.

برداشت: اگر دنیا به خاطر تو پر از نعمت و خوشی شود، مانند برف که در آفتاب ذوب می‌شود، به یکباره همه چیز فنا می‌شود.

برداشت: برف، از خود را کنار بگذار و به خاک تبدیل شو. نگاه کن که این خاک چه زیبایی‌ها و زینت‌هایی به خود گرفته است.

برداشت: خاک به مرور زمان به جایی رسید که از آن، هر دو جهان به تسخیر و کنترل او درآمد.

برداشت: به خاطر این که زبان در این لحظه گیر کرده و ناتوان شده، جهان هم به نوعی جان سخن را به دست آورده است.