رباعی شمارهٔ ۱۹۳۱

این شعر به ناامیدی و امید اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر در زندگی نشانه‌ای از موفقیت یا خوشی نمی‌بینی، نباید ناامید شوی. حتی در دل سختی‌ها و دشواری‌ها ممکن است امیدهایی وجود داشته باشد. او به دل می‌گوید که نباید امید را از دست بدهد، زیرا حتی در شرایط سخت نیز می‌توان به شناخت و زیبایی‌های زندگی دست یافت.