رباعی شمارهٔ ۱۹۲۹

این ابیات بیانگر حسی عمیق از عشق و تعلق به محبوب است. شاعر اعلام می‌کند که اگر بخواهد از غیرت و احساسات مردان دوری کند، این کار را انجام می‌دهد. او می‌گوید که اگر حس حسادت وجود نداشت، همه افراد باهوش و هشیار نیز در حالت گیجی و مستی به سر می‌بردند. در نهایت، آنچه شاعر می‌خواهد، در واقع پیروی از احساسات و عواطف عمیق خود است.