رباعی شمارهٔ ۱۹۲۴

در این ابیات، شاعر به ارزش و کمال خود اشاره می‌کند و اگر به طور کامل به این کمال پی می‌برد، از زمین و خاک خود رها می‌شد و به آسمان پرواز می‌کرد و به ارتفاعات بلند می‌رسید. به نوعی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی آرزوی رسیدن به مقام‌های بالاتر و کمال انسانی است.