رباعی شمارهٔ ۱۹۲۲

در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگر به دیدن محبوبش نیاید و در کنار او نماند، عشق و وجود خود را نیز از دست می‌دهد. به نوعی، شاعر نشان می‌دهد که عشقش به معشوق باعث می‌شود که هیچ‌گونه زندگی و پیوندی بدون او برایش معنادار نباشد.