غزل شمارهٔ ۵۱۴

برداشت: تو با نیت ناامیدکننده‌ای به من حمله کرده‌ای، اما حتی اگر با خنجر به من حمله کنی، نمی‌توانی به راحتی به هدف خود برسی.

برداشت: برگ گل به خاطر مهربانی تو نرم و لطیف شده است، در حالی که خار به خاطر خودخواهی‌اش زبر و خشن باقی مانده است.

برداشت: ای آفتاب، شمشت را بر سرم تاباندی و من به واسطه‌ی تابش تو گرم و سرزنده شدم.

برداشت: تیغ به نوعی مانع است، پس حجاب را کنار بزن و به چهره من نگاه کن. با قدرت یک یا دو ضربه بزن.

برداشت: مردی داستان جدایی از همسر همسایه‌اش را تعریف کرد و اینکه چگونه همسرش به او سختی‌ها و ناراحتی‌هایی را تحمیل کرده است.

برداشت: گفت چرا هشت، پاسخ او را داد و در عوض به آن زن زشت در رشت بی‌احترامی کرد.

برداشت: برای جدایی است امیدی که مانند مار در زندان است؛ در حالی‌که دارایی همچون بنایی است که آجر به آجر ساخته می‌شود.

برداشت: آتش در دارایی همسر و در اموال ناچیز به دوری از آتش و آتش‌سوزی اهمیت بده.

برداشت: بس کن و کمتر سخن بگو، کمتر بنویس؛ برای تو همین اندازه کافی است که دفتر زندگی‌ات پر از داستان‌های سرنوشت باشد.