رباعی شمارهٔ ۱۹۱۹

در این ابیات، شاعر به احساس سوزش و درد سینه اشاره می‌کند که ناشی از عشق و آرزوهای درونی است. او می‌گوید اگر این احساس سوزش را با کسی در میان می‌گذاری و عشق عمیق و پرشوری در دل داری، باید توجه کنی که ناله و آوای دل‌تنگی تو، به آرامش و سکون دل نزدیک است و این ناله همیشه با تو همراه است.