رباعی شمارهٔ ۱۹۱۸

در این اشعار، شاعر از عمق درد و غم خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر احساساتش به وضوح نشان داده می‌شد، هر ذره از غمش شبیه به سیاهی صورتش می‌بود. اگر راهی به سمت ارزش والایش (گوهر) وجود داشت، هر قطره از اشک‌هایش همچون دریا غمگین و پر جوش و خروش بود.