رباعی شمارهٔ ۱۹۱۶

شاعر در این بیت می‌گوید اگر خودم خوب هستم، بهتر است که خوب پرستش کنم و اگر مست نیستم، به خاطر باده نیست. او می‌پذیرد که اگر از اهل مناجات نیست، اشکالی ندارد چون او اهل خرابات است. به طور کلی، شاعر به تفاوت‌های میان نجابت و عشق به شادی اشاره دارد و به زندگی‌ای آزاداندیشانه و غیرمتعارف اعتراف می‌کند.