غزل شمارهٔ ۵۱۳

برداشت: در این شهر، آیا کسی هست که تحت تأثیر نوشیدنی‌ها نباشد؟ آیا در این دور و زمانه، فردی وجود دارد که از این شرایط دور باشد؟

برداشت: آیا کسی هست که در زمان بیداری و آگاهی، تحت تاثیر الهام و روح مقدس قرار نگرفته باشد، مانند مریم که حامله شد؟

برداشت: چه کسی است که هر لحظه پنجاه بار به آن دستهء مو که مانند شست است، نگاه نکند؟

برداشت: در آن مجلس آسمانی، چه چیزی بالاتر از باده و معشوق وجود دارد که در این دنیای مادّی نیست؟

برداشت: شراب به ملایمت می‌نوشد تا اینکه عقل و خردش در صحبت راه نیفتد و نگوید که او همیشه در حال مستی نیست.

برداشت: جان او در خطر افتاده و نمی‌تواند از این مکان خارج شود، زیرا راهی برای فرار ندارد.

برداشت: عجب است، عجب! آیا تو کسی را دیده‌ای که در واقع وجود نداشته باشد؟

برداشت: دل کسی را که عشق او را شکست، بر باد رفته است. دیگر در این دنیای بی‌وفا، هیچ چیز از اشک و غم او باقی نمانده است.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند از این گفت و گو فرار کند، زیرا در این سخن گفتن، هیچ‌کس آزادی ندارد.