غزل شمارهٔ ۵۱۲

برداشت: صبر من نشان‌دهنده زخم‌ها و دردهای درونی‌ام است و همچنین جلوه‌ای از عشق و محبت به دیگران را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: اگر دردی نباشد، صبر نشان نمی‌دهد، زیرا قلب او یا روشن است و یا تاریک.

برداشت: آینه نشانی از زیبایی است که چهره‌ام از هر عیب و نقصی پاک و خالی است.

برداشت: اگر کسی به بلای دل‌تنگی مبتلا شود، این حالت موقتی است و اگر به درستی رسیدگی شود، قابل درمان است.

برداشت: آینه نشان‌دهنده زخم و درد و رنج است که از فرعون دور است، زیرا چهره او رنگ و زیبایی خاصی ندارد.

برداشت: هزاران کودک بی‌گناه هستند که قربانی تقدیر و سرنوشت می‌شوند و این وضعیت به خودی خود، دردی بزرگ است.

برداشت: در آن موقعیت ترسناک، من همه چیز را کنار می‌گذارم، زیرا که من از جانب یک قدرت و فرمانروایی خاص تحت حمایت هستم.

برداشت: سرنوشت تو را به شکل خاصی رقم زده و بر تقدیر تو خندیدن نادرست است، زیرا این تقدیر از قدرتی بزرگ نشأت می‌گیرد.

برداشت: امروز چشم‌های خود را ببند، زیرا موسی آمده است و در دست او شمشیری قدرتمند وجود دارد.

برداشت: در حضور او با احتیاط رفتار کن و سر خود را دراز نکن، زیرا این موقعیت، زمان مناسبی برای فریب یا نیرنگ نیست.

برداشت: دودمان کسانی که به ناحق بر سرشان ظلم کردی، اکنون در قدرت و سلطنت قرار دارند.

برداشت: تو در دل دیگران زخم زدی، اما در چشمشان اکنون فصل شکوفایی و blossoming است.

برداشت: مردم را به من زهر داده‌ای و من شیرینی می‌خواهم.

برداشت: از تو، برای همیشه، شراب و حال خماری را به یاد دارند.

برداشت: آتش هیزم فقرا ناعادلانه است، زیرا وقتی وزن می‌گیرد، به آن ناری می‌گویند.

برداشت: در اینجا گوینده به این نکته اشاره می‌کند که به دلیل وضعیت و شرایط خاصی که دارد، از صحبت کردن و ابراز کردن خودداری کرده است. او در این لحظه احساس می‌کند که زمان سکوت و آرامش فرا رسیده و نمی‌خواهد در این شرایط چیزی بگوید.

برداشت: سکوت کن تا محبوب آن سخنانی را بگوید که از همه پنهان و دور است.