رباعی شمارهٔ ۱۹۰۱

این شعر به احساس عشق و تضادهای آن پرداخته است. شاعر به دل خود می‌گوید که در عشق غرق شود، اما در عین حال به عواقب و نظارت‌های اطرافش نیز فکر کند. او از عشق به عنوان یک ادعای بی‌معنا یاد می‌کند که با نگرانی از حرف‌های دیگران همراه است. در کل، این شعر به کنکاش در عمق عشق و تأثیرات آن بر روی فرد اشاره دارد.