رباعی شمارهٔ ۱۸۹۹

برداشت: دل به مثابه شمعی است که تنها با عشق و محبت درخشان می‌شود، ولی زخم و رنجی که از جدایی محبوب به آن رسیده، این نور را ماندگار نمی‌کند و درد جدایی بر دل سنگینی می‌کند.

برداشت: عشق حالتی است که برای کسی که آن را تجربه نمی‌کند، قابل درک نیست و نمی‌توان با آموزش یا اطلاعات به آن دست پیدا کرد، بلکه عشق چیزی است که باید خود به آن ورود کرد و آن را احساس کرد.