رباعی شمارهٔ ۱۸۹۷

در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و دل‌تنگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که شب سپری شده و دلش سیر نشده است و اگر دست محبوبش را نگیرد، هیچ چیزی برایش ارزش ندارد. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که دوستانش هم به خواب رفته‌اند و راه چاره‌اش این است که خود را در می ناب غرق کند و از افکارش فاصله بگیرد.