رباعی شمارهٔ ۱۸۹۴

این بیت از شاعر احساس سرمستی و شیدایی را به تصویر می‌کشد. او از نوشیدنی‌هایی می‌گوید که می‌نوشد و در این حال به کسی فکر می‌کند. همچنین به شکست و اندوهی که ممکن است از این وضعیت ناشی شود، اشاره دارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که شکست او از روی بی‌دقتی و بی‌مبالاتی نبوده است.