غزل شمارهٔ ۵۱۱

برداشت: چنان که گل سرخ زیباست، با دستانی پر از لطافت و مهربانی به مردم محبت کن. همچون شرابی که باعث سرخوشی و مستی می‌شود، بر دل‌ها تاثیر بگذار و آرامش ببخش.

برداشت: بازوی تو به قدری زیبا و دلکش است که مانند قوس کمان خداوند به نظر می‌رسد. تیر تو نیز به قدری قوی و پرقدرت است که از چرخ زمان خارج می‌شود و آهنگ خود را به جلو می‌برد.

برداشت: در اینجا به تضادی اشاره شده است که بین احساس غیرت و رحمته وجود دارد. غیرت می‌گوید که راهی وجود ندارد و باید دوری کرد، اما رحمت می‌گوید که راه باز است و باید به سمت همدیگر بیاییم. این نشان‌دهنده کشمکش بین دو احساس متضاد است که یکی ما را به عقب می‌رانَد و دیگری ما را به جلو هدایت می‌کند.

برداشت: محبت و محبت تو همچون دریا گسترده است و من همچون ماهی در آن شناورم. غیرت و دلسوزی تو باعث شده که من را از هر چه ناخالصی‌ست پاک کند.

برداشت: مرهم تو برای درد کشیده‌هاست، نگران نباش اگر خستگی ناشی از رنج را بر دوش می‌کشی.

برداشت: ای کسی که حضور تو برای من نزدیک‌تر از نفس کشیدنم است، در حضورت جز از واژه‌های حقیر و بی‌ارزش استفاده نمی‌کنم.

برداشت: اگرچه ممکن است یک نفر مانند یوسف باشد و افراد زیادی مثل گرگ دور او جمع شوند، اما درنهایت از لطف و کرم یعقوب بهره‌مند می‌شود.

برداشت: در این شهر، همه به وضوح غرق در مستی هستند و در شرایطی که دزدان و مأموران نظم به طرز عجیبی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. شهردار هم تصمیم گرفته است که همه آن‌ها را به هم ببندد و هیچ کس نمی‌تواند در این وضعیت کار خاصی انجام دهد.