رباعی شمارهٔ ۱۸۹۱

در این شعر، شاعر به زاهدی اشاره می‌کند که خود را از لذت‌ها دور کرده اما در حقیقت از این دوری سودی نمی‌برد. او از ساقی می‌خواهد که به شکل مردانه‌تری به زندگی نگاه کند و از زهدی که به آن چنگ می‌زند، کناره‌گیری کند، زیرا در اصل هر آنچه هست در ازل وجود داشته و محدودیت‌های خودساخته بی‌فایده‌اند.