رباعی شمارهٔ ۱۸۸۴

در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که به سراغش رفته است و دوستش از او می‌خواهد که برود چون مستی دارد. شاعر جواب می‌دهد که او در حال مستی نیست و از دوستش می‌خواهد در را برایش باز کند، اما دوستش می‌گوید که باید همان‌طور که هست، برود.