رباعی شمارهٔ ۱۸۸۰

در این شعر به وضعیت متغیر زندگی اشاره شده است. شاعر از گذشته‌ای که پر از خوشبختی و نشاط بوده یاد می‌کند و به حالتی آتشین و سوزان در زندگی فعلی می‌رسد. او افسوس می‌خورد که دست خداوند این دو زمان را در سرنوشت انسان نوشته است؛ زمانی خوش و اکنون داغ و سخت.