رباعی شمارهٔ ۱۸۷۵

این شعر به بررسی نقش دل در زندگی انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید دل است که همه کارها و ویژگی‌های نیک و بد انسان را تعیین می‌کند. اگر دیدگاه فرد به برخی امور نادرست باشد، باید از دل خود شکایت کند، زیرا خود دل منبع روشنایی و آگاهی اوست.