رباعی شمارهٔ ۱۸۷۲

در این شعر، دلدار با نغمه‌های خود تأثیری عمیق بر روی دل عاشق می‌گذارد. شاعر از قدرت این نغمه‌ها حرف می‌زند و می‌گوید که وقتی دلدار می‌خواند، حتی دل سنگی نیز نرم می‌شود و عشقی در آن به وجود می‌آید. این شعر به زیبایی معجزه‌گونگی عشق و تأثیر آن بر احساسات انسان را به تصویر می‌کشد.