رباعی شمارهٔ ۱۸۶۵

این شعر از احساس عمیق عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی جانش نیز از غم عشق می‌نالد. او از معشوقش می‌خواهد که حالش را درک کند، زیرا تمام وجودش تحت تأثیر عشق او قرار گرفته است.