رباعی شمارهٔ ۱۸۶۲

شاعر در این شعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که رغم زیبایی‌های ظاهری عشق و دلبری، هنوز در دل او دردی وجود دارد. او به دنبال دلگرمی و آرامشی است که معشوقش می‌تواند به او ببخشد، اما هنوز آن خوشبختی و صفای واقعی را احساس نمی‌کند.