در روزه چو از طبع دمی پاک شوی
اندر پی پاکان تو بر افلاک شوی
دربارهٔ این سروده
این ابیات به اهمیت روزه و تأثیر آن بر روح و جان میپردازند. وقتی که انسان از طبع و خواستههای دنیوی خود پاک شود، به مقام والایی دست مییابد و در پی پاکان، به آسمانها میرسد. همچنین روزه، مانند شمعی میدرخشد و انسان را از تاریکی و فساد دنیوی دور میکند. در واقع، روزه او را از زمین و خاک به اوج معنویت میبرد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از سوزش روزه نور گردی چون شمع
وز ظلمت لقمه لقمهٔ خاک شوی