رباعی شمارهٔ ۱۸۵۹

این شعر بیانگر احساس عمیق و عاشقانه‌ای است. شاعر می‌گوید که نمی‌خواهد محبوبش از اندوه غمگین شود و او را در دل و چشم خود نخواهد داشت تا دچار درد نشود. به جای آن، او را در جان خود جا می‌دهد تا بتواند در آخرین نفس‌ها نیز به یاری و خوشی او ادامه دهد.