رباعی شمارهٔ ۱۸۵۸

در این شعر شاعر از احساسات خود دربارهٔ جدایی و دلشکستگی صحبت می‌کند. او می‌گوید که نمی‌تواند تصور کند محبوبش او را ترک کند یا از یادش برود. همچنین به یادآوری می‌کند که بر سر شجاعت خود در برابر دیگران لاف زده، و از این که ممکن است در مقابل عشق خود خجالت‌زده شود، نگران است.