رباعی شمارهٔ ۱۸۵۷

این ابیات بیانگر احساس و شور و شوقی عمیق هستند. شاعر می‌گوید که اگر از دنیا برود، در دنیای عدم شور و غوغایی به پا خواهد کرد که عدم را حیران می‌کند. او به وضوح اشاره می‌کند که چنین شیدایی و حالتی نه در این دنیا و نه در آن دنیا وجود ندارد. این شعر تصویرگر یک عشق و وابستگی شدید است که حتی در صورت مرگ نیز ادامه پیدا می‌کند.