رباعی شمارهٔ ۱۸۵۶

در این شعر، بیان می‌شود که اگر بدن بی‌جان در خاک برود، روح به آسمان صعود می‌کند و زیبایی‌ها را به نمایش می‌گذارد. همچنین، اشاره می‌شود که در خاک، گل بنفشه‌ای رشد می‌کند و همچنان که سرو در باغ به اوج می‌رسد، نشان‌دهنده‌ی زیبایی و زندگی جدیدی است که از هر پایانی به وجود می‌آید.