رباعی شمارهٔ ۱۸۵۵

این شعر به عواطف عمیق و وابستگی به عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر عشق معشوقش نباشد، هیچ‌چیز در زندگی‌اش معنا ندارد. او عشق را به عنوان نور بینایی و جوهر وجودش می‌شمارد و بدون آن، همه چیز بی‌معنا است. به عبارتی، عشق معشوقش تمام حقیقت و معنا را برای او می‌سازد و بدون آن، جایگاهش، حتی در ذهنش نیز نامشخص و بی‌محتواست.