رباعی شمارهٔ ۱۸۵۱

در این بیت، شاعر به تضاد بین ظاهر و باطن انسان‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگرچه فرد ممکن است به نظر نیکو و دارای صفاتی چون بزرگی و صداقت باشد، اما در حقیقت می‌تواند دارای نیرنگ و خبیثی باشد. در نهایت، شاعر از مخاطب می‌خواهد که انصاف را در قضاوت خود در نظر بگیرد.