رباعی شمارهٔ ۱۸۵۰

این شعر به احساسات متضاد عشق و زندگی اشاره دارد. شاعر از یک سو از لذت و شادابی ناشی از عشق سخن می‌گوید که او را خوشحال و شاداب می‌کند، و از سوی دیگر به سوختن و رنج ناشی از این عشق اشاره دارد. همچنین به این نکته اشاره دارد که بزرگ‌ترها می‌توانند از تجربه‌های جوانی درس بگیرند، حتی در دوران پیری. در کل، شعر به زیبایی و درد مرتبط با عشق و زندگی می‌پردازد.