رباعی شمارهٔ ۱۸۴۴

برداشت: حیف است که در کنار کسی که نمی‌تواند بشنود، طبل بزنی یا با کسی که نمی‌تواند ببیند، هم‌خانه شوی.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن یک حالت خاص و زیبا از عشق و ارتباط بین انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به وجود محبت و جذابیت در یک رابطه اشاره می‌کند؛ به طوری که یکی از طرفین می‌تواند به نرمی و شیرینی مانند قندی باشد و دیگری همچون حوری، زیبا و دلربا. این توصیف نشان دهنده لطافت و زیبایی در روابط انسانی است.