حاشا که به ماه گویمت میمانی
یا چون قد تو سرو بود بستانی
دربارهٔ این سروده
سخن از زیباییهای ماه و سرو است. شاعر میگوید که نمیتوان ماه را به زیبایی انسانی تشبیه کرد و همچنین زیبایی سرو را با جمال او مقایسه نمود. در نهایت به جستجوی منبع زیباییهای روحانی اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مه را لب لعل شکرافشان ز کجاست
در سرو کجاست جنبش روحانی