رباعی شمارهٔ ۱۸۴۲

این ابیات به توصیف نیتی شبیه نیشکر می‌پردازند، که نشان می‌دهد اگر نیت از شیرینی و خلوص برخوردار نباشد، نمی‌تواند به خوشی و شیرینی زندگی (خسرو) بیانجامد. شاعر هر روز صبح به امیدی تازه و گوارا به عالم قدیم می‌آید، اما همچنان بر نیت خود تأکید دارد که باید خالص و شیرین باشد.