غزل شمارهٔ ۵۰۶

برداشت: من کاری ندارم و به همین خاطر عاشق تو هستم و از این عشق هیچ شرم و عیب و نقصی حس نمی‌کنم.

برداشت: وقتی که شیر غمت مرا گرفتار کرد، هیچ چیز دیگری جز همین شیر شکار برایم وجود ندارد.

برداشت: در این دریا چه گوهر زیبایی وجود دارد! که ما همچون امواج، آرامش و ثبات نداریم.

برداشت: من در کنار دریاِ تو زندگی می‌کنم و با اینکه در کنارت نیستم، هنوز هم به عشق تو غرق در حالت مستی‌ام.

برداشت: اشکم را بر روی میتی نذر می‌کنم، چرا که از شراب هیچ تاثیری بر من باقی نمانده است.

برداشت: اگر از آسمان باده تو را به من برسانند، منت هیچ فردی را تحمل نخواهم کرد.

برداشت: شراب تو از کوه آرامش می‌آید، ایرادی به آن نگیرید زیرا من آرامش ندارم.

برداشت: من همچون خورشید، فرمانروایی می‌کنم بر جهان، هرچند که سرباز و جنگجو ندارم.

برداشت: من از مصر شکر را به سمت روم می‌آورم، هرچند هیچ شتربان و کاروانی ندارم.

برداشت: هرچند در این دنیا مقام و موقعیتی ندارم، اما از مشکلات و دردسرهای بی‌مورد آزاد هستم.

برداشت: در کنار خیابان تو جایی برای زندگی من وجود ندارد، زیرا بدون تو هیچ راهی برای عبور و گذر من نیست.

برداشت: من مانند شکر با گل تو آمیخته‌ام، بنابراین جای تعجب نیست اگر احساس خاری در خود نکنم.

برداشت: جهان به سمت تو می‌چرخد و همه چیز در حال حرکت به سوی توست، جز ما که دور تو می‌گردیم.

برداشت: خود من کسی است که از عشق به وجود آمده، و بهتر از این هویتی که از عشق شکل گرفته، هیچ هویت و نسبی برای من وجود ندارد.

برداشت: چه چیزی از دو جهان بیشتر است؟ - هیچ چیزی بهتر از شهر عشق نیست، اینجا و جهانی که در آن هستیم.

برداشت: اگر بعد از این چیزی نخواهم گفت، به این دلیل است که عشق و محبوبم در زندگی‌ام وجود ندارد.