رباعی شمارهٔ ۱۸۴۱

شاعر از زیبایی فردی سخن می‌گوید که او را بارها تحت تأثیر قرار داده است. اما هنگامی که او این فرد را شناخت و جمالش را دید، متوجه شد که بی‌دانش و بینش به طور کامل ویران شده است. در واقع، زیبایی این شخص او را از خود بی‌خود کرده و به نوعی آشفته‌اش کرده است.