رباعی شمارهٔ ۱۸۳۹

این شعر به این موضوع اشاره دارد که وقتی آدم در حال مستی و خوشحالی است، باید مراقب رفتارهایش باشد. شاعر می‌گوید در حالی که انسان در حال لذت بردن است، نباید به کارهایی که موجب ناراحتی یا دشمنی می‌شود، فکر کند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌توان هر دو حال (لذت و دشمنی) را به طور همزمان تجربه کرد.